حركت طبيعي آنهاست. هوادار سرسخت عقيدهٴ مكانيكي در طب، نخستين كسي كه گشودن ناي1 را به وسيلهٴ عمل جراحي توصيه كرد. او كالبدشناسي را تحقير ميكرد.
تميسون
تميسون لاذقي2 در حوالي نيمهٴ اول سدهٴ اول ق م برآمد. شاگرد آسكلپيادس. او عقايد استادش را قدمي جلوتر برد و انتظام بخشيد و بدين ترتيب مكتب طب اصولي3 را بنيان نهاد. نوشتههاي طبي گوناگون، همچنين معرفي داروها و استفاده از زالو بدو منسوب است. آسيبشناسي و درمان او براساس طبقهبندي بيماريها به دو مقولهٴ اصلي قرار داشت كه يكي با حالت قبض4 مشخص ميشد، و ديگري با حالت بسط5، و هر يك به وضع منافذ معيني از بدن مربوط ميشد. بعدها، هنگامي كه ملاحظات باليني تازه ديگر نميتوانست به همين سادگي به حساب آيد، مقولات ديگري (ازقبيل حالت مخلوط6) به دوتاي اولي اضافه شد.
هراكليدس تارنتومي
هراكليدس7 در حدود 75 ق م برآمد. بزرگترين پزشك مكتب تجربي در دنياي قديم. شاگرد مانتياس پزشك هروفيلي. تجارب داروپزشكي فراواني انجام داد (بيشتر با افيون) و كتابهايي در داروشناسي، درمان، پرهيز غذايي و غيره، و شروحي بر آثار بقراطي نوشت. او مؤلف قديمترين رسالهٴ دامپزشكي است.
گلايوكياس
گلايوكياس8 تارنتومي (؟)، معاصر هراكليدس تارنتومي. پزشك يوناني از مكتب تجربي. او شروح فراواني بر آثار بقراط نوشت (مثلاً بر كتاب ششم بيماريهاي واگيردار و دربارهٴ اخلاط9) و رسالهاي در خواص گياهان، كه در آن توجه خاصي به شترخار10 مبذول داشت. او واژهنامهٴ استادانهاي از واژههاي بقراطي تدوين كرد كه مورد استفاده و اشارهٴ اروتيانوس بوده است (نك نيمهٴ دوم سدهٴ اول). او درماني براي باد سرخ ابداع كرد و نوعي مرهم اختراع كرد كه به نام او به مرهم گلايوكوسي11 موسوم شد.